در نهفته ترین باغ ها ٬ دستم میوه چید .

و اینک شاخه ی نزدیک ! از سرانگشتم پروا مکن

بی تابی انگشتانم شور ربایش نیست ٬ عطش آشنایی است .

درخشش میوه ! درخشان تر .

وسوسه چیدن در فراموشی دستم پوسید .

دورترین آب

ریزش خود را به راهم فشاند .

پنهان ترین سنگ

سایه اش را به پایم ریخت .

و من ٬ شاخه ی نزدیک !

از آب گذشتم ٬ از سایه بدر رفتم ٬

رفتم غرورم را بر ستیغ عقاب ٬ آشیان شکستم

و اینک در خمیدگی فروتنی به پای تو مانده ام .

خم شو ٬ شاخه ی نزدیک !

                                                            (( سهراب سپهری ))

هر چند که در کوی تو مسکین و فقیریم

رخشنده و بخشنده چو خورشید منیریم

خاریم و طربنک تر از باده بهاریم

خاکیم و دلاویز تر از بوی عبیریم
 

از نعره مستانه ما چرخ پر آواست

جوشنده چو بحریم و خروشنده چو شیریم

از ساغر خونین شفق باده ننوشیم
 

وز سفره رنگین فلک لقمه نگیریم
 

بر خاطر ما گرد ملالی ننشیند
 

ایینه صبحیم و غباری نپذیریم

ما چشمه نوریم بتابیم و بخندیم

ما زنده عشقیم نمردیم و نمیریم

هم صحبت ما باش که چون اشک سحرگاه

روشندل و صاحب اثر و پاک ضمیریم

از شوق تو بی تاب تر از باد صباییم

بی روی تو خاموش تر از مرغ اسیریم

آن کیست که مدهوش غزلهای رهی نیست ؟

جز حاسد مسکین که بر او خرده نگیریم

همه ميپرسند

چيست در زمزمه مبهم آب

چيست در همهمه دلکش برگ

چيست در بازي آن ابر سپيد

روي اين آبي آرام بلند

که ترا مي برد اينگونه به ژرفاي خيال

چيست در خلوت خاموش کبوترها

چيست در کوشش بي حاصل موج

چيست در خنده جام

که تو چندين ساعت

مات و مبهوت به آن مي نگري

نه به ابر

نه به آب

نه به برگ

نه به اين آبي آرام بلند

نه به اين خلوت خاموش کبوترها

نه به اين آتش سوزنده که لغزيده به جام

من به اين جمله نمي انديشم

من مناجات درختان را هنگام سحر

رقص عطر گل يخ را با باد

نفس پاک شقايق را در سينه کوه

صحبت چلچله ها را با صبح

بغض پاينده هستي را در گندم زار

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل

همه را ميشنوم

مي بينم

من به اين جمله نمي انديشم

به تو مي انديشم

اي سراپا همه خوبي

تک و تنها به تو مي انديشم

همه وقت

همه جا

من به هر حال که باشم به تو ميانديشم

تو بدان اين را تنها تو بدان

تو بيا

تو بمان با من تنها تو بمان

جاي مهتاب به تاريکي شبها تو بتاب

من فداي تو به جاي همه گلها تو بخند

اينک اين من که به پاي تو درافتاده ام باز

ريسماني کن از آن موي دراز

تو بگير

تو ببند

تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو

قصه ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من تنها تو بمان

در دل ساغر هستي تو بجوش

من همين يک نفس از جرعه جانم باقي است

آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش

چه زیباست که چون صبح ٬ پیام ظفر آریم

گل سرخ ٬

             گل نور ٬

                       ز باغ سحر آریم .

چه زیباست ٬ چو خورشید ٬

                      دُر افشان و درخشان

             ز آفاق پر از نور ٬ جهان را خبر آریم .

همان گونه که خورشید ٬ بر او رنگ زر آید ٬

خرد را بستاییم و ٬

                        بر او رنگ زر آریم .

چه زیباست ٬ که با مهر ٬

                                 دل از کینه بشوییم .

چه نیکوست که با عشق ٬

                                   گل  از خار بر آریم .

گذرگاه زمان را ٬ 

                     سرافراز بپوییم .

شب تار جهان را

                     فروغ از هنر آریم .

اگر تیغ ببارند ٬ جز از مهر نگوییم

وگر تلخ بگویند ٬

                    سخن از شکر آریم .

بیایید ٬

بییاید ٬

ازین عالم تاریک

دل افروز تر از صبح ٬

                         جهانی دگر آریم !

عشق اگر با تو بیاید به پرستاری من

شب هجران نکند قصد دل آزاری من

روزگاری که جنون رونق بازارم بود

تو نبودی که بیایی به خریداری من

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

می روم تا که در آن نقطه ی دور

شستشویش دهم از لکه ی عشق

 شستشویش دهم از رنگ گناه

زین همه خواهش بیجا و تباه

می روم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه ی امید محال

می روم زنده به گورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد ٬ می رقصد اشک

آه بگذار که بگریزم من

ز تو ای چشمه ی جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچه ی شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم صد افسوس

که لبم باز به آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم خنده به لب خونین دل

می روم از دل من دست بدار

ای امید عبس بی حاصل

صراف سرنوشتم و سنجم بهای خاک

نقاد باد سنجم و گیرم عیار هیچ

جنس همه زیانم و سودای هیچ سود

سوداگر خیالم و سرمایه دار هیچ

کس خواستار هرگز  هرگز شنیده ای ؟

یا هیچ کسی دیده ای کسی دوستدار هیچ ؟

آن هیچ کس که هرگز نشنیده ای منم

هم دوستدار هرگز و هم خواستار هیچ

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت                              آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه ی دوری دلبر بگداخت                                   جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع                        دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

آشنایی نه غریب است که دلسوز منست                          چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

خرقه ی زهد مرا آب خرابات ببرد                                       خانه ی عقل مرا آتش میخانه بسوخت

چو یاله دلم از توبه که کردم بشکست                              همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم                               خرقه از سر بدر آورد و بشکرانه بسوخت

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

که نخفتیم شب و شمع بافسانه بسوخت

یاری اندر کس نمی بینم یاران را چه شد                            دوستی کی آخر آمد دوستاران را چه شد

 آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست                   خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد  

کس نمی گوید که یاری داشت حق دوستی                      حقشناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد

لعلی از کان مروت بر نیامد سالهاست                              تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد

شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار                             مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد

گوی توفیق و کرامت در میان افکنده اند                             کس به میدان در نمی آید سواران را چه شد

صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی بر نخواست               عندلیبان را چه پیش آمد  هزاران را چه شد

زهره سازی خوش نمی سازد مگر عودش بسوخت            کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد

حافظ اسرار الهی کس نمی داند خموش

از که می پرسی که دور روزگاران را چه شد

آسمان دگری خواهم و ماه دگری

نظر از لطف به من کرد و سراپایم سوخت

آرزو دارم از آن چشم نگاه دگری

خانمان سوختم از دل چو کشیدم یک آه

چرخ سوزد بخدا گر کشم آه دگری

ندهی راه که آیم به برت ، می ترسم

که جز از مرگ نیابم به تو راه دگری

(تربتی ) بر سر کوی تو پناه آورده

جز سر کوی تو اش نیست پناه دگری

میخانه اگر ساقی صاحب نظری داشت

می خواری و مستی ره و رسم دگری داشت

پیمانه نمی داد به پیمان شکنان باز

ساقی اگر از حالت مجلس خبری داشت

بیدادگری شیوه مرضیه نمی شد

این شهر اگر دادرس و دادگری داشت

یک لحظه بر این بام بلاخیز نمی ماند

مرغ دل غم دیده اگر بال و پری داشت

در معرکه عشق که پیکار حیات است

مغلوب ٬ حریفی که بجز سر سپری داشت

( سرمد ) سر پیمانه نبود این همه غوغا

میخانه اگر ساقی صاحب نظری داشت

                        آواز خوش هزار تقدیم تو باد

                                                   سرسبز ترین بهار تقدیم تو باد

                        گویند که لحظه ایست روییدن عشق

                                                   آن لحظه هزار بار تقدیم تو باد

شب بر سر من جز غم ایام کسی نسیت

می سوزم و می میرم و فریاد رسی نیست

فریادرس همچو منی کیست در این شهر

فریاد رسی نیست کسی را که کسی نیست

بیمارم و تب دارم و در سینه مجروح

چندان که فغان بر کشم از دل نفسی نیست

آن میوه جانبخش که دل در طلب اوست

زینتگر شاخی است که در دسترسی نیست

بیش است ز ما طالع آن مرغ گرفتار

کو را قفسی باشد و ما را قفسی نیست

                                                                                      (( پژمان بختیاری ))

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم

ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر توام سنگین شده
ای به روی چشم من گسترده خویش
شادیم بخشیده از اندوه بیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستیم ز آلودگی ها کرده پاک
ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه ی مژگان من
ای ز گندم زارها سر شارتر
ای ز زرین شاخه ها پر بارتر
ای در بگشوده بر خورشیدها
در هجوم ظلمت تردیدها
با توام دیگر ز دردی بیم نیست
هست اگر ؛ جز درد خوشبختیم  نیست                                                                                     ای مرا با شور شعر آمیخته
 اینهمه آتش به شعرم ریخته
 چون تب عشقم چنین افروختی
 لاجرم شعرم به آتش سوختی

دریا - صبور و سنگین -

               می خوند و می نوشت :

(( ... من خواب نیستم !

خاموش اگر نشستم

                    مرداب نیستم .

روزی که بر خروشم و زنجیر بگسلم ٬

روشن شود که آتشم و آب نیستم .

گل نگاه تو ٬ در کار دلربایی بود .

فضای خانه پر از عطر آشنایی بود

به رقص آمده بودم چو ذره ای در نور

ز شوق و شور ٬

                     که پرواز در رهایی بود .

از دل افروزترین روز جهان

خاطره ای با من هست

به شما ارزانی :

سحری بود و هنوز ٬

گوهر ‌ماه به گیسوی شب آویخته بود .

گل یاس ٬

عشق در جان هوا ریخته بود .

من به دیدار سحر می رفتم

نفسم با نفس یاس در آمیخته بود .

می گشودم پر و می رفتم و می گفتم : (( های !

بسرای ای دل شیدا ٬ بسرای .

این دل افروزترین روز جهان را بنگر !

تو دلاویزترین شعر جهان را بسرای

^{رفته بودم لب حوض}

^{تا ببینم شاید عکس تنهایی خود را در آب ..آب در حوض نبود}

^{ماهیان میگفتند ؛ هیچ تقصیر درختان نیست}

^{ظهر دم کرده ی تابستان بود ...پسر روشن آب ...لب پاشویه نشست}

^{و عقاب خورشید آمد او را به هوا برد که برد}

^{به درک راه نبردیم به اکسیژن آب .....برق از پولک ما رفت که رفت}

^{ولی آن نور درشت ... عکس آن پیچک قرمز در آب ... که اگر باد می آمد دل او پشت چین های تغافل  میزد}

^{چشم  ما بود ... روزنی بود به اقرار بهشت}

^{تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی همت کن ...و بگو ماهیها حوضشان بی آب است}

^{باد میرفت به سر وقت چنار ..}

^{..من به سر وقت خدا میرفتم !.......}