بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

هر جا که بزم هست و زنم جام را به جام

در گوش من صدای تو گوید که نوش نوش

اشکم رود به چهره و لب می نهم به جام

شاید روم ز هوش

باور نمی کنی که بگویم حکایتی

آن لحظه که جام بلورین به لب نهم

در ساغر منی

در خاطر منی

ای ماهی گریز

در برکه های آینه لغزیده تو به تو

من آبگیر صافیم اینک به سحر عشق ٬

از برکه های آینه راهی به من بجو  

ای رفته از برم به دیاران دور دست

با هر نگین اشک به چشم تر منی

هر جا که عشق هست و

صفا هست و

بوسه هست

در خاطر منی

شب ها به ماه دیده تو را یاد می کنم

با مه فسانه گفتم و فریاد می کنم

شاید تو هم به ماه کنی ماه من نگاه

با این خیال خاطر خود شاد می کنم

بايد امشب بروم

بايد امشب چمداني را كه

به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد بردارم

و به سمتي بروم

كه درختان حماسي پيداست

رو به آن وسعت بي واژه كه همواره مرا مي خواند

گفت روزي به من خداي بزرگ

نشدي از جهان من خشنود !

اين همه لطف و نعمتي كه مرا ست

 چهره ات را به خنده اي نگشود

اين هوا ، اين شكوفه ، اين خورشيد

عشق ،‌اين گوهر جهان وجود

اين بشر ، اين ستاره ، اين هوا

اين شب و ماه و آسمان كبود !

اين همه ديدي و نياوردي

همچو شيطان ،سري به سجده فرود

در همه عمر جز ملامت من

گوش من از تو صحبتي نشنود

وين زمان هم در آستانه ي مرگ

بي شكايت نمي كني بدرود

گفتم آري درست فرمودي

كه درست است هر چه حق فرمود

خوش سرايي است اين جهان ، ليكن

جان آزادگان در آن فرسود

جاي اين ها كه بر شمردي ، كاش

در جهان ذره اي عدالت بود

دل من دير زماني است كه مي پندارد

دوستي نيز گليست

مثل نيلوفر و ناز

ساقه ي ترد ظريفي دارد

بي گمان سنگدل است آنكه روا مي دارد

جان اين ساقه ي نازك را

دانسته بيازارد