سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت                              آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه ی دوری دلبر بگداخت                                   جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع                        دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

آشنایی نه غریب است که دلسوز منست                          چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

خرقه ی زهد مرا آب خرابات ببرد                                       خانه ی عقل مرا آتش میخانه بسوخت

چو یاله دلم از توبه که کردم بشکست                              همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم                               خرقه از سر بدر آورد و بشکرانه بسوخت

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

که نخفتیم شب و شمع بافسانه بسوخت

یاری اندر کس نمی بینم یاران را چه شد                            دوستی کی آخر آمد دوستاران را چه شد

 آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست                   خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد  

کس نمی گوید که یاری داشت حق دوستی                      حقشناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد

لعلی از کان مروت بر نیامد سالهاست                              تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد

شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار                             مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد

گوی توفیق و کرامت در میان افکنده اند                             کس به میدان در نمی آید سواران را چه شد

صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی بر نخواست               عندلیبان را چه پیش آمد  هزاران را چه شد

زهره سازی خوش نمی سازد مگر عودش بسوخت            کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد

حافظ اسرار الهی کس نمی داند خموش

از که می پرسی که دور روزگاران را چه شد