از دل افروزترین روز جهان

خاطره ای با من هست

به شما ارزانی :

سحری بود و هنوز ٬

گوهر ‌ماه به گیسوی شب آویخته بود .

گل یاس ٬

عشق در جان هوا ریخته بود .

من به دیدار سحر می رفتم

نفسم با نفس یاس در آمیخته بود .

می گشودم پر و می رفتم و می گفتم : (( های !

بسرای ای دل شیدا ٬ بسرای .

این دل افروزترین روز جهان را بنگر !

تو دلاویزترین شعر جهان را بسرای