همچون کوچه ای بی انتها

kocheyebienteha — Wed, 21 May 2008 06:21:47 GMT

' width=537 align=baseline border=0>

ای نزدیک

kocheyebienteha — Wed, 30 Apr 2008 06:44:18 GMT

در نهفته ترین باغ ها ٬ دستم میوه چید .

و اینک شاخه ی نزدیک ! از سرانگشتم پروا مکن

بی تابی انگشتانم شور ربایش نیست ٬ عطش آشنایی است .

درخشش میوه ! درخشان تر .

وسوسه چیدن در فراموشی دستم پوسید .

دورترین آب

ریزش خود را به راهم فشاند .

پنهان ترین سنگ

سایه اش را به پایم ریخت .

و من ٬ شاخه ی نزدیک !

از آب گذشتم ٬ از سایه بدر رفتم ٬

رفتم غرورم را بر ستیغ عقاب ٬ آشیان شکستم

و اینک در خمیدگی فروتنی به پای تو مانده ام .

خم شو ٬ شاخه ی نزدیک !

(( سهراب سپهری ))

رهی معیری

kocheyebienteha — Mon, 14 Apr 2008 07:31:18 GMT

هر چند که در کوی تو مسکین و فقیریم

رخشنده و بخشنده چو خورشید منیریم

خاریم و طربنک تر از باده بهاریم

خاکیم و دلاویز تر از بوی عبیریم

از نعره مستانه ما چرخ پر آواست

جوشنده چو بحریم و خروشنده چو شیریم

از ساغر خونین شفق باده ننوشیم

وز سفره رنگین فلک لقمه نگیریم

بر خاطر ما گرد ملالی ننشیند

ایینه صبحیم و غباری نپذیریم

ما چشمه نوریم بتابیم و بخندیم

ما زنده عشقیم نمردیم و نمیریم

هم صحبت ما باش که چون اشک سحرگاه

روشندل و صاحب اثر و پاک ضمیریم

از شوق تو بی تاب تر از باد صباییم

بی روی تو خاموش تر از مرغ اسیریم

آن کیست که مدهوش غزلهای رهی نیست ؟

جز حاسد مسکین که بر او خرده نگیریم

خوشبختی

kocheyebienteha — Sat, 23 Feb 2008 06:17:21 GMT

' width=505 align=middle border=0>

فریدون مشیری

kocheyebienteha — Thu, 21 Feb 2008 16:03:02 GMT

همه ميپرسند

چيست در زمزمه مبهم آب

چيست در همهمه دلکش برگ

چيست در بازي آن ابر سپيد

روي اين آبي آرام بلند

که ترا مي برد اينگونه به ژرفاي خيال

چيست در خلوت خاموش کبوترها

چيست در کوشش بي حاصل موج

چيست در خنده جام

که تو چندين ساعت

مات و مبهوت به آن مي نگري

نه به ابر

نه به آب

نه به برگ

نه به اين آبي آرام بلند

نه به اين خلوت خاموش کبوترها

نه به اين آتش سوزنده که لغزيده به جام

من به اين جمله نمي انديشم

من مناجات درختان را هنگام سحر

رقص عطر گل يخ را با باد

نفس پاک شقايق را در سينه کوه

صحبت چلچله ها را با صبح

بغض پاينده هستي را در گندم زار

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل

همه را ميشنوم

مي بينم

من به اين جمله نمي انديشم

به تو مي انديشم

اي سراپا همه خوبي

تک و تنها به تو مي انديشم

همه وقت

همه جا

من به هر حال که باشم به تو ميانديشم

تو بدان اين را تنها تو بدان

تو بيا

تو بمان با من تنها تو بمان

جاي مهتاب به تاريکي شبها تو بتاب

من فداي تو به جاي همه گلها تو بخند

اينک اين من که به پاي تو درافتاده ام باز

ريسماني کن از آن موي دراز

تو بگير

تو ببند

تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو

قصه ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من تنها تو بمان

در دل ساغر هستي تو بجوش

من همين يک نفس از جرعه جانم باقي است

آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش

فریدون مشیری

kocheyebienteha — Tue, 24 Jul 2007 07:15:18 GMT

چه زیباست که چون صبح ٬ پیام ظفر آریم

گل سرخ ٬

گل نور ٬

ز باغ سحر آریم .

چه زیباست ٬ چو خورشید ٬

دُر افشان و درخشان

ز آفاق پر از نور ٬ جهان را خبر آریم .

همان گونه که خورشید ٬ بر او رنگ زر آید ٬

خرد را بستاییم و ٬

بر او رنگ زر آریم .

چه زیباست ٬ که با مهر ٬

دل از کینه بشوییم .

چه نیکوست که با عشق ٬

گل از خار بر آریم .

گذرگاه زمان را ٬

سرافراز بپوییم .

شب تار جهان را

فروغ از هنر آریم .

اگر تیغ ببارند ٬ جز از مهر نگوییم

وگر تلخ بگویند ٬

سخن از شکر آریم .

بیایید ٬

بییاید ٬

ازین عالم تاریک

دل افروز تر از صبح ٬

جهانی دگر آریم !

شب هجران

kocheyebienteha — Sat, 19 May 2007 15:31:05 GMT

عشق اگر با تو بیاید به پرستاری من

شب هجران نکند قصد دل آزاری من

روزگاری که جنون رونق بازارم بود

تو نبودی که بیایی به خریداری من

kocheyebienteha — Fri, 13 Apr 2007 15:59:41 GMT

فروغ

kocheyebienteha — Sat, 07 Apr 2007 14:47:18 GMT

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

می روم تا که در آن نقطه ی دور

شستشویش دهم از لکه ی عشق

شستشویش دهم از رنگ گناه

زین همه خواهش بیجا و تباه

می روم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه ی امید محال

می روم زنده به گورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد ٬ می رقصد اشک

آه بگذار که بگریزم من

ز تو ای چشمه ی جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچه ی شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم صد افسوس

که لبم باز به آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم خنده به لب خونین دل

می روم از دل من دست بدار

ای امید عبس بی حاصل

حدیث زندگی

kocheyebienteha — Fri, 23 Feb 2007 16:27:18 GMT

ذره ذره شکل می گیرد حدیث رفتنم

کوچ بازیگوش روح، ازشهر ویران تنم

راز دل را بارها در محضر شب گفته ام

لیک اینک حرف خود را جای دیگر می زنم

شب بلند وغم فراوانست و بیداری فزون

دیگر از پندار درمان ، قصه کوته می کنم

غنچه یی مغرور بودم درمیان شاخه ها

باد مشتاقی وزید، افکند از ما و منم

دست دارد آرزو در پرده داریهای عقل

این حجاب تیره را تالامکان می افکنم

میل هشیاری زعنقای سعادت پرکشید

بی سبب درآسمان آرزو، پرمی زنم

نشئه هستی نمی بخشد این میخانه ها

کاش می تابید نور عافیت زین روزنم

چرخ ، ایمان مرابا گندمی برباد داد

منت یک جوندارد زندگی برگردنم

آسمان از ساده اندیشی در انگار وجود

زندگی نامید ایامی که من جان می کنم

هرگز ازخاطر نخواهد برد شبهای سیاه

داستان سر به مهر روزهای بهمنم

...................

استاد خوشنویس بهمن الماسی٬ سمت سردبیری خبرگزاری جمهوری اسلامی را به عهده داشت. وی در واپسین ماههای عمر به بیماری سرطان مبتلا بوده اند و شعر فوق را در همین مدت سروده اند .

روحش شاد و یادش گرامی .